...reminiscing...

one year had passed since that day at dian's place (tomorrow was the real date).... that was the last day of our graduation... the day that i faced reality... the day when i revealed something that i hide for almost three years....

that was also the day when a friendship has ended... how i cried that day... after i have said everything, i just burst out... i cried in front of my two barkada... honestly, i don't know why... but i do know that i was hurt when i told him that i wanted to forget him...

but right now i must say that i'm almost over it... i baely cried when i remember that day but i must say that it is still fresh in my memory.. it seems like it just happened yesterday... i'm over it because someone helped me and that someone is still continuing to help me but i don't know if he knew it....

he's someone who let me see that there are a lot of reasons to be happy.... and i'm glad that he's always there to listen whenever i needed someone to talk to... he's just extraordinary...

i made a decision where i would definitely get hurt... i hate to do this but i have to 'coz i don't want to make the same mistake again...no, way! so i think this decision is the best way to get this over with...

purgatory!

The Dante's Inferno Test has sent you to Purgatory!
Here is how you matched up against all the levels:

Level	Score
Purgatory (Repenting Believers)	Very High
Level 1 - Limbo (Virtuous Non-Believers)	Moderate
Level 2 (Lustful)	Low
Level 3 (Gluttonous)	Low
Level 4 (Prodigal and Avaricious)	Very Low
Level 5 (Wrathful and Gloomy)	Low
Level 6 - The City of Dis (Heretics)	Very Low
Level 7 (Violent)	Low
Level 8- the Malebolge (Fraudulent, Malicious, Panderers)	Low
Level 9 - Cocytus (Treacherous)	Low

Take the Dante's Divine Comedy Inferno Test

CoNfUsEd!!!

Buti n lang at ako'y may diary dahil kung wala... malamang naipost ko dito ang isang bagay na sisira sa buong buhay ko (oa yun syempre).... thanks to my diary...hahaha...

walang masyadong nangyayari sa buhay ko bukod sa paggawa ng paper...paper ulit...at marami pang paper...bukod dun...isang confusing na bagay lang naman ang gumugulo sa isipan ko....

kwento lang ako...nung monday nagpunta kami sa navotas para sa paper sa natsci4...ok naman dahil mabait yung engineer dun so nakuha namin ung mga kailangan naming malaman...tapos...nagpunta na kami sa bahay ng aking dear friend na si karlo...grabe nakakaasar tong confusing thought na 'to kasi ginugulo nya ang concentration ko...may isa pang nakagugulat na nagyari na lalong dumagdag sa pagiging magulo ng utak ko...tapos nauntog pa ko sa lamesa nina karlo...lalo tuloy naalog utak ko...

ang gulo ko na naman... iniisip ko nang lumipat ng eskwelahan...balak ko na talagang lmipat pero hindi ko maasikaso...kanina sa jeep, iniisip ko ung mga posibleng dahilan kung bakit gusto ko nang lumipat...nakadagdag 'tong distracting thought na 'to sa mga dahilan kung bakit gusto ko na ngang lumipat pero nagdadalawang isip ako kasi mami-miss ko ang UPM lalo na ang FRAT...at si...silang lahat...

hay naku, sana malinawan na talaga ako..pero sana kapag luminaw utak ko at mapagtanto ko kung ano mangyayari dito sa thought na ito...maging maayos na ang lahat...nonsense na ata 'to at alam kong maasar babasa nito...wala lang akong magawa...

friendly friends...

Hay sobrang natuwa naman ako at may mga taong pumapansin sa blog ko... sobrang nagulat talaga ako dahil marami ang nagcomment sa last entry ko... at sobrang naiyak din ako sa mga comments nyo..huhuhu...

Gusto ko lang linawin na hindi ko na sya iniiyakan...as you all said "He's not worth it"... saka halos isang taon na rin naman ung lumipas simula nung graduation (last day) natin eh... Sana huwag kayong masyadong mag-alala sakin kasi nung time na ginawa ko yung blog entry na yun eh wala lang talaga akong magawa at may pinagsisisihan lang akong mga bagay pero hindi kasama dun ung pagpapaalam sa kanya nung totoo...

Eto lang masasabi ko, masarap yung may special someone kang matatawag...pero sa kabila nito, hindi dapat sa kanya umikot ang mundo mo... hindi mo dapat hayaang masira ang buong buhay mo dahil lang sa isang tao... maraming mga tao ang MAS masasaktan kapag nawala ka... masaya ako dahil maraming nagmamahal sa'kin...

Isa pa po masaya na ko sa buhay ko ngayon at normal na ang takbo ng mga bagay-bagay... sa totoo lang hindi ko na sya masyadong naiisip pero hindi ko naman masabi na hindi ko na talaga sya mahal... ang importante sa'kin ngayon ay ang mga KAIBIGAN ko na SOBRANG NAGMAMAHAL sa'kin... isa pa hindi ako mamatay dahil lang sa kanya...sabi nga sa kanta ni Avril "If you don't care well I don't care...".

Tama na nga yan, alam nyo ba na maraming masasayang alaala ang high school namin? Kahit na sobrang pinahihirapan kami ng mga teachers namin eh masaya pa rin ang buhay ng mga actians (IV-1)... Dito ko nakilala yung mga matatawag ko talaga na tunay na kaibigan... marami ring nakakaiyak at nakakatawang moments kami together... pinaka hindi ko talaga makakalimutan nung third year kami kasi sobrang nagkaisa talaga kami nun... Pagtulungan ba naman kasi kami ng ibang sections at nagkampihan silang lahat kahit na wala naman kaming ginawang masama... Dito namin napatunayan na kaya naming harapin lahat ng masasakit na salita at mga paratang basta magkakasama kami... Dedma nga lang yung mga paninira nila samin eh...

Nung fourth year naman sobrang open na kami sa isa't isa at kapatid na ang turing namin sa isa't isa... Natutulog kami sa classroom, nagcu-cut ng sabay-sabay, naghaharutan at nagkakasundo sa mga kabaliwan namin... nakakamiss talaga ang actians...

eto pala ung class pic namin...