wala lang...

Minsan hindi ko maintindihan ang buhay. Maraming mga bagay na nagyayari na hindi mo inaasahan at maaaring hindi mo gusto pero wala kang magawa para pigilan ito. Ang tanging magagawa mo lamang ay isiping may dahilan kung bakit nangyayari ang mga bagay-bagay.

Dati naniniwala ako na ang mga sugat na nararamdaman mo ay maghihilom sa paglipas ng panahon. Oo, noon, iyon ang pinaniniwalaan ko pero lahat ng bagay nagbabago pati na paniniwala natin lalo na kapag nandoon ka na sa sitwasyong iyon. Mahirap malimutan ang sakit na naidulot ng mga pangyayaring sa umpisa pa lang hindi mo na ginusto. Alam mong hindi dapat pero ayaw papigil ng puso mo. Alam mong masasaktan ka pero wala kang magawa para labanan ang sinasabi ng puso mo. At dahil nga wala kang magawa, makikisakay ka na lang sa agos ng mga pangyayari. Masasaktan ka at yun ang pinakamasaklap na maari mong maramdaman. Parang hindi mo kakayanin ang unti-unting pagkadurog ng puso mo. Sa una parang wala lang pero habang tumatagal mas mararamdaman mo ang pagkawasak ng puso mo at ang hirap nitong tanggapin. Sisisihin mo ang puso mo pero wala ring mangyayari. Siya na rin ang nagsabi na masarap pero masakit ang umibig.

Alam ko na ngayon na hindi madaling kalimutan ang isang taong minahal mo ng lubusan. Pinilit kong kalimutan ang lahat ng masasakit na alaala at itinira lamang ang masasaya ngunit hindi iyon naging madali. Iniwasan ko ang mga bagay at lugar na makapagpapaalala sa kanya pero ang hirap talaga. Dumating na nga sa punto na gusto ko na lang isipin na hindi ko sya nakilala kahit kailan pero wala pa rin. Isang bagay ang natutunan ko, kapag mahal o minahal mo ang isang tao, hindi na sya mabubura sa isip mo, o kung mabura man sya sa isip mo, mananatili pa rin sya sa puso mo.

Bakit ko nga ba to sinasabi? Sa totoo lang, hindi ko rin alam. Siguro dahil marami na namang bagay ang nagpapaalala sa kanya. Sa loob ng tatlong taon, isang tao pa rin ang nasa puso ko at nahihirapan na ako. Nasira na nga ang pagkakaibigan namin dahil dito pero ayaw pa rin talagang tumigil ng pasaway kong puso. Gusto kong maniwala sa sinabi nya na magkaibigan pa rin kami at walang magbabago pero mahirap paniwalaan ang isang bagay na hindi mo nakikita at nararamdaman. Sana nga ganon, sana lang.

“Sabi ko suko na ako. Sabi ko di na kita mahal. Sabi ko malilimutan rin kita. Sabi ko di na kita kailangan. Sabi ko okay na ko. Sabi ko yun… pero hindi yun ang nasa puso ko.”

i hope it''s you....

malapit na naman ang hearts day! kaso wala pa rin akong lovelife...kasi naman ayaw pang kalimutan ang nakaraan...but there's someone important and special in my life right now...wala na kong masabi sa taong to! he's one of the best things that came into my life last year...hahaha..nakakatawa lang kasi di ko inaasahan na may mafefeel ako for him...anyway, i''d like to share this song from ntwine...

I HOPE IT'S YOU

Are you real or are you a dream
Are you true, or not what it seem
Cause I've been there before
Don't wanna hurt myself no more oh no no

Someone who feels for me
Who's constantly inlove with me
And cares for me
Someone who won't say goodbye
Someone who can change my life

I hope its you, I hope its you

Will you stay, or will you leave
Shall I doubt, or shall I believe
Cause I've been there before
Don't wanna hurt myself no more oh no no

Someone who feels for me
Who's constantly inlove with me
And cares for me
Someone who won't say goodbye
Someone who can change my life

I hope its you, I hope its you

How will I know
If you're gonna be here tomorrow
Tell me baby how can I say
When there's no other way
But to give you my heart, my love
I'm trusting from this time
Baby don't break my heart

Someone who feels for me
Who's constantly inlove with me
And cares for me
Someone who won't say goodbye
Someone who can change my life
Someone who feels for me
Who's constantly inlove with me
And cares for me
Someone who won't say goodbye
Someone who can change my life

I hope its you, I hope its you

happiest moment in 2004

thank God YE batch 17 is over! grabe akala ko talaga hindi yun matutuloy kasi wala kaming pondo pero napatunayan ko na nothing is impossible with God for He provides. medyo mahirap maging mother of the house pero masaya at sobrang nakakatuwa kapag alam mo na may mga taong kang nadala papalapit kay God. Dec 27-30 yung Youth Encounter at sa loob ng tatlong araw at tatlong gabing yun, mas lalo kong napatunayan na mas masarap kapag maraming nagmamahal sa'yo. Nakakatuwa yung mga participants kasi naghanda pa sila ng isang surprise number para pasalamatan kami. kumanta sila ng kaibigan at salamat...alam ko sobrang pinaghirapan at pinaghandaan nila yun kasi flashlight lang yung ginamit nilang ilaw sa pagsusulat ng lyrics nun dahil pinapatay na namin yung ilaw...sobrang nakakawala nang pagod lalo na't alam mong naappreciate nila yung ginawa namin.

Sobrang saya talaga namin ni kuya Roy (father of the house) nung matapos yun kasi nga ang daming naging problema nung YE na yun...una, wala kaming pondo....nung nakahanap na kami ng mga sponsors para sa food, wala namang confirmed na participants...kaya nung 26 ng gabi nagbigay na kami ng taning na hanggang 12 noon ng 27, kelangan makakuha kami ng at least 15 participants kaya ayun gabi na rin kami nakauwi at inumaga pa nga yung iba para lang matuloy yung YE...at 8 pm ng 27, nagulat kami kasi 15 participants na yung nandun sa prince n princess kaya nagstart na kami ng session....by 12 mn... mas lalo kaming nagulat dahil meron na kaming 25 participants all in all...unfortunately, 2 yung hindi nakatapos ng encounter kasi yung isa tumakas nung madaling araw ng 27 at yung isa ay umuwi pero ok lang inisip na lang namin na hindi pa ngayon yung time para ma-experience nila yung YE...at yung remaining 23 participants ay alam kong naging masaya din at marami silang natutunan at alam kong hindi nila malilimutan tong encounter nila with God kasi yun din yung naramdaman ko nung nag-YE ako...batch 15.

sobrang laki talaga ng pagpapasalamat ko sa lahat ng tumulong samin para maging successful yung YE...totoo yung sinabi ni JC sa'kin na "God will make a way". Nagpapasalamat talaga ako sa mga faci namin na nagbigay nang mga sessions...sina ate erlyn, ate juvy, kuya benny, kuya obet, kuya allan, kuya edward, kuya voltaire, kuya anton at kuya lino...ganun din sa staff na kahit walang tulog eh tumutulong pa rin...sina j-mar, ben, kuye emman, kuya bodjie, arvy, princess, ruth, dhen, ifher, claire, ghala, otan, mark at yung iba pa...lalo na pala kay nhong na nagbudget ng pera at kay jc na tumulong sakin para sa liturgy...salamat talaga sa kanilang lahat pati na dun sa di ko nabanggit...

this year, 2005, promise ko kay Lord na tutulong pa ko para mas dumami pa yung mga madala namin palapit sa kanya at patuloy pa rin akong magseserve sa kanya kasi dun ko nararamdaman yung true happiness...

YE motto: "No love, no friendship, can ever cross our paths, without affecting us in some ways.....forever."

Happy this Christmas!

Merry Christmas! I'm so happy today! Kagabi pa lang sobrang saya na sa 9 pm mass kasi nandun ung mga friends ko at crushes na rin at syempre kasama ko ung family ko. Ang daming nangyayari sa bakasyon na to...ngaragan sa YE at projects sa school pero masaya at enjoy pa rin kasi kadamay ang mga friends...actually nami-miss ko yung mga friends ko lalo na yung di man lang nagpaparamdam...hehehe..nagdadrama lang... cge next time ulit!

result of my personality disorder test!

Di naman masama ang result ng test....

Disorder	Rating
Paranoid:	Low
Schizoid:	Low
Schizotypal:	Low
Antisocial:	Low
Borderline:	Moderate
Histrionic:	Low
Narcissistic:	Moderate
Avoidant:	Moderate
Dependent:	Moderate
Obsessive-Compulsive:	Low
-- Personality Disorder Test - Take It! --

haaayyyy....

Salamat talaga at natapos na rin ang performance test namin sa pe.
last thurs since walang pasok dahil bumabagyo nagkita-kita kaming magkakabarkada...nakakatuwa nga kasi sobrang na-miss namin ang isa't isa...ang dami ko ngang natutunang bago sa kanila at syempre mga chismax tungkol sa aming mga actians...syempre kinwento nila ung nagyari sa reunion at grabe yung iba sa kanila hindi pa rin nagbabago medyo may pagka-mahangin pa rin...ung iba naman masyadong tinatamaan sa mga e-mail na hindi naman sila ang pinatutungkulan...haaayyyy...pero 1 thing for sure nami-miss namin ang isa't isa lalo na ang mga rush hours at puyatan dahil sa hirap ng buhay sa rhs....
1 thing na napatunayan ko sa sarili ko nung saturday...mahirap kalimutan ang isang taong malaki ang naging parte sa buhay mo at minahal mo talaga...sa mga makakabasa nito alam ko di lahat maiintindihan kung ano gusto kong sabihin...basta sobrang hindi ko in-expect na ganun ung mararamdaman ko nung nag-usap kami ni MD.napatunayan kong mali lahat ng akala ko...ung tungkol naman kay Red hindi ko maintindihan basta alam ko masya ako pag nakakasama ko sya....
haaayyyy...buhay nga naman ang saya! maraming karanasan na hindi mo makakalimutan at maraming tao na mahirap talagang talikuran...totoo nga yung YE motto namin na "No love, no friendship...can ever cross our paths without affecting us in some ways...forever." :)

i miss the actians!

Nami-miss ko na talaga ang mga cute na actians... grabe lakas ng ulan ngayon at wala akong magawa kaya nag-online na lang ako...nakakatuwa naman at naka-online din ang barkada ko kaya masaya. at least kaya sa cyberspace eh nakakapag-usap kami. (parang free writing tong ginagawa ko ah).
anyway, masaya ang life lalo na kapag madami kang friends. may kakulitan parang c dian na ka-chat ko ngayon. dapat magrereview ako ngayon eh para pumasa ko sa exam sa nstp at math pero mamaya na lang kasi sa sat. pa naman un eh. tamad ko talaga..wala na ko masabi next time na lang ulit.:)

life is so happy!

Grabe ang saya-saya talaga ng life! Kahit na medyo marami akong pinoproblemang mga bagay e nakakatuwa pa rin ang mga nangyayari sakin.
Kahapon sobrang saya ng field trip namin sa bulacan (ako masaya talaga pero di ko alam kung ganon din ung iba kong classmate). Actually, hanggang ngayon medyo masakit pa rin ung katawan ko pano ba naman nadulas ako sa putikan. Nung pumasok kasi kami sa santol cave sa biak na bato e madulas at maputik dahil umulan nung nakaraang gabi. Tapos un nung naglalakad na kami papasok nadulas ako sa may tubig. Talagang napaupo ako pero tawa pa rin ako ng tawa (ag tanga ko kasi nadulas ako). Buti na lang tinulungan ako ni Karlo na tumayo dun sa putikan at buti walang masyadong nakakita nun kundi nakakahiya talaga. Pero kahit na ganon at putik-putik ako paglabas e sobrang saya pa rin kasi achievement yun ha. Tapos yun naligo na kami sa ilog dun. Nung una ang lamig nung tubig pero ok lang masaya pa rin ako.Basta Aug.22 ay isang napaka-memorable na araw sa aking college life.
Ngayon naman masaya ako kasi kanina nakasabay ko sa dyip ung bestfriend kong si Rafael. Nagulat nga ako e kasi nung nasa Rotonda na ko tinawag nya ko tapos sumakay na ko dun sa jeep na sinasakyan nya. Grabe na-miss ko talaga sya! Pero natutuwa nga ako sa kanya kasi nung high school kami di sya tumatawag sa bahay (kasi siguro araw-araw naman kami nagkikita) pero ngayon madalas na syang tumatawag at pag kami magkausap ang tagal kasi yun ang dami-daming kwento. Nakakatuwa nga kasi naalala ko kung pano kami naging mag-bestfriend e feeling ko nga accidental lang na naging close kami nung 2nd year e. Medyo nagsisisi nga ako kasi di ako nagpunta sa get together ng actians nung saturday pero masaya na ko na nakita ko ulit yung bestfriend after nung b-day ko.
Lastly, kaya ako masaya kasi feeling ko nahanap ko na ung taong tutulong sakin para makalimutan ko na rin si MD. Pano ba naman magtatatlong taon na di ko pa rin sya nakakalimutan. Pero ngayon masaya ako kasi medyo nakakalimutan ko na sya dahil sa isang taong sobrang importante sa buhay ko ngayon si Red (???) pero di ko pa rin sigurado kasi di ko alam kung gusto ko na sya eh pero at least dahil sa kanya hindi ko naiisip si MD. Wish ko lag sya na nga yun!

bad trip na pe!!!!!!!!!!!!!!

Hay naku, bad trip talaga si prof sa pe....napaka-fair daw ng weather kaya pinag-jogging nya kami sa labas tapos yun biglang umulan nabasa tuloy kami...pero ok lang din kasi may masaya kong nabasa sa e-mail....